Tekstvak: Tineke Postma quartet
Dinsdag 13 oktober was al weer ons tweede concert dit seizoen in de Jubileumzaal van Musis Sacrum. En opnieuw wisten ruim 70 mensen de weg naar ons nieuwe speelplekje te vinden.

Tineke bewees dat onze uitnodiging gerechtvaardigd was. Het is verbazingwekkend te zien en te horen hoe zij in enkele jaren grote sprongen maakt  in haar muzikale ontwikkeling. Intensiteit, openheid, een perfecte communicatie tussen de vier bandleden. En zichtbaar speelplezier.

Niet voor niets is deze jonge vrouw in enkele jaren tijd doorgedrongen tot de absolute top van de Nederlandse jazz en inmiddels druk doende verre continenten te veroveren.

De foto’s hieronder zijn de getuigen achteraf.









Fotografie: Joop Mutsaers













				































								    



  
































Tekstvak: 13 oktober  2009: Tineke Postma Wat we deden
link naar website van Tineke Postma
Tekstvak: Razendsnelle tempowisselingen en improvisaties

Alweer een volle zaal bij het tweede concert van de Stichting Jazz in Arnhem, in de Jubileumzaal van Musis Sacrum. Tineke Postma is jong, maar al bekend genoeg om een publiek aan zich te binden. Zeker als ze drie topmuzikanten in haar begeleidingsband mee neemt. Ze had zelf verwacht dat ze in het restaurant zou spelen, vertelt ze tijdens haar optreden. Maar de sfeervolle foyer van Musis bevalt haar veel beter.
Ze hebben er zin in, de vier muzikanten. En ze spelen geconcentreerd. Pianist Marc van Roon met open mond en een wat schichtige blik, contrabassist Frans van der Hoeven af en toe met gesloten ogen. Drummer Martijn Vink zit een beetje vreemd achter zijn drumstel, met zijn rug half naar het publiek. Jammer, want hij tovert af en toe vreemde geluiden uit zijn apparatuur en je kunt niet altijd zien hoe hij dat doet. De band speelt vooral in de eerste set eigen composities van Postma. Die kenmerken zich door inventieve tempowisselingen. De band schakelt moeiteloos over van gevoelige, bijna minimale jazz, naar een razend ritme waarbij de vier instrumenten elkaar opjagen. Postma houdt daarbij de leiding met improvisaties op altsax en sopraansax. Prima muziek, al zou wat meer houvast en structuur geen kwaad kunnen.
Na de pauze speelt Postma onder andere een compositie van Heitor Villa Lobos, de moderne klassieke componist. Postma arrangeerde het oorspronkelijk voor een strijkkwart geschreven stuk, en maakte er iets heel moois van. Dit werk heeft meer structuur en is daardoor boeiend. Het tweede deel van dit optreden is boeiender. Misschien is dat gewenning aan de manier van spelen. Maar het kan ook aan de composities liggen. De band komt vaker via de nu bekende tempowisselingen terug op het hoofdthema. Dat geeft meteen de nodige rust. Ook het laatste werk heeft die combinatie in zich. “Yes we can”, werd de titel omdat Postma het componeerde tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen. We weten allemaal wat het resultaat werd van Obama’s leus. En waarom zou dat niet gelden voor het kwartet van Postma?
Kwaliteit en gedrevenheid hebben ze in ieder geval alle vier. De bandleden afzonderlijk spelen al over de hele wereld. De nieuwe cd van het kwartet werd uitgebracht op uitnodiging van Amerikaanse muzikanten en ook dat zegt genoeg. Op weg naar de top? Met de juiste mix van avontuurlijke jazz en structuur in de composities kunnen ze zich makkelijk aansluiten bij de woorden van Obama.

Rob Chevallier

Rob Chevallier, free lance journalist en ervaren concert recensent hebben we bereid gevonden met regelmaat een sfeerverslag te schrijven, die op deze website verschijnt.

Hieronder zijn eerste bijdrage.

 

Tekstvak: Tekstvak: Op 28 oktober, dus zo’n , twee weken later, stond Tineke met hetzelfde quartet en hetzelfde programma in het BIMhuis. De VPRO zond het uit op de radio en maakte diverse video-opnamen. Hieronder een paar links.
Tekstvak:
Tekstvak:   Main Menu Jazz    Jazz index    You Tube Index    To Next page